Yüce Allahın Adıyla.. Fakirin kapısına bırakılır bir kutu, içinde bir kaç paket nohut fasülye mercimek. Fakirler aslında bilirler az çok ne çıkacağını ama yine de merakla açarlar. Çocuklar bir ümit aceba bize uygun bir şeyler var mı diye merakla bakarlar. Ev sahibesi de aceba bunda farklı bir şey, göze dişe dokunur bir niğmet çıkacak mı diye açar kutuyu. Ama hayır ! Gelen her paket aşağı yukarı aynı listeyle gelir, bol bol tahıl, makarna ve tuz, ümitler kırık yürekler buz. En çok tüketilen, pahalı olanlar az. Belki hiç yok. Pek tüketilmeyen, her evde bulunan ucuz maddeler çok. Acı bir hatıram Her sene ramazanda kumanya paketi götürdüğümüz fakir bir aile var. Bu ramazan yine kumanya var elimizde, telefonla aradık evdeler mi diye. Onlar da tahmin ettiklerinden hemen sordular “eğer kumanya paketi getirecekseniz hayır gelmeyin istemiyoruz. Teşekkür ederiz başkasına verin” demişler ve nazikçe kumanya paketini reddetmişler. Aslında bu, ikramı reddetmek değildi. Bir tepki, bir sitemi ifade etmekti. Bir mesaj veriyordu çilekeş kadıncağız. Bir de öğrendik ki bu aile ev kiralarını ödeyemiyorlar, baba sağlık sorunları yüzünden çalışamıyor. ilaçlarını alamıyor. Konu komşuya herkese borçlanmışlar. Ödenememiş faturalardan ötürü gazları kesilmiş. Çocuklara bez mama alamıyorlar. Yani en temel ihtiyaç: PARA. Ama zengin hayırseverlerimiz bu ve benzeri ailelere…
