Allahın Yüce Adıyla..

Yıkılan bir müridin hikayesi.. Bizzat kendisinden dinledim* Şöyle anlattı: “Tarikatı aliyyeye girdim çok güzel ilerleyişler terakkiler elde ettim. Beş vakit namazım camide, gece teheccütlerim, teheccütte dersim zikirlerim, işrak kuşluk namazlarım, pazartesi ve perşembe oruçlarım.. her şey çok güzeldi. Sonra bir haller oldu baktım ki ibadetlerim bir bir elden gidiyor. Önceleri bir ibadeti terk edince üzülüyordum sonra sonra o üzüntü de gitti.. anladım ki ben iyiye gitmiyorum Şeyhim Mahmud Efendi hz‘ne çıktım kendimi şikayet ettim efendim bende geriye doğru gitme başladı elimden tutun yoksa sonum iyi değil dedim.

Efendi Hazretleri bana bir tek şey söyledi “Ihvanı sev ihvanı sev ihvanı sev” Hayret ettim. O ana kadar o hastalığımdan habersizmişim sonra düşündüm baktım kalbime meğer ne kadar çok ihvana küsmüşüm haberim yok.. imama kızmışım camiye gitmiyorum, muezzine kızmışım ezanı dinlemiyorum, şu efendiye kızmışım hatmi haceye katılmıyorum.. bu efendiye kızmışım görünce yolumu değiştiriyorum..”

Bu kadar nefret ve buğuzun olduğu bir kalpte hayır feyz kalır mı !? Sen Allahın adamlarına darılırsan Allah da sana darılır ve elini senden çeker nefsinle başbaşa kalır mağlup olursun.

“Ey iman etmiş kullar hiç bir topluluk diğer toluluğu küçümseyip maskaraya almasın, olur ki onlar bunlardan daha hayırlı olmuş olurlar..” Hucurat:11

Niyazi Mısrî, Beyt:

Ben sanırdım ki alem içre bana hiç yâr kalmadı * Ben beni terk eylerim bildim ki ağyar kalmadı“

Yani benlik davası içinde iken ben cümle alemi kendime düsşman sanırdım, ne zaman ki benlik davasını terk ettim baktım hiç kimse yabancı değil herkes benim dostummuş meğer..

İmam Mahmud efendi Hz bu mealde buyurmuş: Feyzin olursa kurtla dost olursun feyzin olmazsa kuzudan kaçarsın.”

————-
*Nakleden: M Eren Hocaefendi

derleyen : İsa Erdoğan