Allah’ın yüce Adıyla başlarım. Nebisi son Rasul Hz Muhammed efendimiz üzerine salât ve selâm ederim ve âline ve Ashabına.. Gece saat 04:09 da.. Zangır zangır sallandık. Bina temellerinden korkunç sesler geldi evin içinde nereye kaçacağımızı ne yapacağımızı şaşırdık 10 sn kadar süren sallantı bitti dışarı baktığımda bütün mahalleyi ayakta buldum herkes camdan başını uzatmış yorum değerlendirme yapıyordu. Gerekli ibreti aldık mı? Evet diyemiyorum. İbretten kastım “eski binaları terk etmek, çök kapan tutun” tatbikatına katılmak, deprem için gerekli çantayı, su bisküvi düdük filan hazırlamak değil. Tedbirden kastım Müsebbib-il Esbab’a rücu etmek, onun buyuruğuna teslim olmak Gerekli tedbirin alınmadığına bu kadar çabuk nasıl karar verdim ? Sabah namazında camiye bakarak. Rutin cemaatten fazla en fazla iki üç kişi vardı. Caminin dolmasını beklerdik. Eskiden öyle imiş. Hani sarıklı bir hoca vaazında “salla ya Rabbi Sen her salladıkça camide bir saf çoğalıyor” demişti de hapse atılmıştı. Depremi Allah ile ilişkilendirdiği için. Hep söylüyorum bu zamanın bi-ilim adamları eski dönem kahinleri gibi; Hidayetin önünde en büyük engeldir. Bütün âyât-ı kevniye’nin üstünü bilim filim kuram kanun ile örtüp insanların gözünü perdeleyen bunlardır, bunların kitapları, okulda verdikleri eğitimleri. O yüzden artık insanlar depremi de Allah’tan bilmiyor seli de kuraklığı da.. İnkar şirk teizm a-teizm.. gibi her türlü…