Allah’ın yüce Adıyla.

Çoban

Vaktiyle bir alim şehrin gürültüsünden sıyrılıp bir süre başını dinlemek, inzivaya çekilip tefekkür etmek istemiş. Bunun için dağda bir kulübeye girmiş. Tam rahata erdim tefekkür için fırsatı buldum derken.. bakmış ki bir çoban sabah erkenden geliyor oralarda sürü otlatıyor elinde bir kaval akşama kadar kaval çalıyormuş. Alimin canı sıkılmış. Şehrin gürültüsünden kurtulduk derken bunun kavalına tutulduk demiş ve çıkmış kulübeden çobanla konuşmak istemiş “çoban kardeş Ne kadar güzel çalıyorsun ne kadar içli çalıyorsun Ben senin bu kavalından çok etkilendim O yüzden sana her sabah bir hediye vermek istiyorum sabah olunca şu taşın üzerinden Şu 1 lirayı alırsın olur mu” demiş. Çoban fakir memnuniyetle kabul etmiş ve daha bir şevkle çalmaya başlamış. Çalıyor çalıyor sabah olunca taşın üzerinde o 1 lirayı alıyormuş. Bir sabah bakmış para yok ! Belki unuttu diye düşünmüş yine çalmış. Ertesi gün bakmış yine para yok! Çoban alime kızmış “para yoksa ben de yokum” demiş ve kaval çalmayı bırakmış.

Kıssa bu. Hal-i pür meali bu kıssadaki çoban gibi olan nice hizmet erleri var. O yüzden hocalarımız bu kıssayı anlatır, talebelere nasihat ederlerdi “Siz de buradaki çoban gibi olmayın. Buraya Allah için geldiniz sonra dünyacı olmayın. Bulamayınca küsüp gitmeyin” derlerdi. 

Ancak bu iş bu kadar kolay değil “Allah’ım dünya malı fitnesinden ve kadın fitnesinden sana sığınıyorum” Demesi boşuna değil peygamber efendimizin sas.

“Para adamı bozar” demiş ya atalar. Nicesini bozdu. Yani niyetler ifsad oldu. ihlâs zayi oldu..

Heva-i nefse düştü nâs bu anda ** Eger âlim, eger âbid bu şanda.

O yüzden salah ve takva ehlinin dünyaya dalması istenmez, hademe-i hayrat olan alimlerin hocaların hafızların dünyalık iş yapması istenmez. Dünyaya dalarlarsa ne olur ? Dünya sevgisi gönle girer ve niyet fasit olur. Dünyalık devşirme hedef ve gayeye dönüşür. Araç oluverir amaç! Pusulası şaşar adamın ve ahiret hüsran olur

فما ربحت تجارتهم و ما كانوا مهتدين

Aşağıda gerçek hayattan alınma birkaç hüsran hikayesi aktardık. Allah bizi ve tüm müminleri muhafaza buyursun. Muhafaza olmanın çaresini, ihlâsı elde edip kaybetmemenin yolunu yazının son kısmında açıkladık 

Millet Vekili

Aday olmayı dahi istemiyordu. O yüzden onu seçtiler “dava eridir, dünyalıkta gözü yok, yemez yedirir, yatmaz çalışır” dediler. Çalıştı da.. Sonra dolgun maaşlar, hediyeler (?) ulufeler gelmeye başladı. Paranın sıcaklığı içini ısıttı. Bir eli yağda bir eli balda yaşamak çok güzel bir şeymiş..! Buna alıştı. İkinci dönem baktı listede adı yok ! Küstü. Başladı aleyhte çalışmaya, davasını kötülemeye..!

Bu hikâyedeki ‘milletvekili’ni çıkar, “belediye başkanı’nı veya başka bir müdürlük filan koy; Aynı.

Hafız

Kur’an’ı ezberledi. Çok zorlu bir süreçten geçti. uyumadı oynamadı sevdiği yiyecekleri yiyemedi sevdiği ailesiyle fazla vakit geçiremedi.. Ama değdi sonunda başardı 6236 ayeti kalbine işledi. Allah’ın sevabını rızasını umuyordu. Buna yaklaştığını hissediyordu. şimdi unutmamak için mukabele okumak istiyordu. Mukabele okuyarak hem hafızlığını sağlamlaştıracak hem de Kur’an’ı insanlara tebliğ etmiş olacaktı. Niyet hayır akıbet hayır dı ! Bir camide mukabele fırsatı buldu her gün çalıştı hatasız okumaya gayret etti. Bu iyi bir fırsattı. Başarılı geçti Ramazan sonunda camide hafızlara harçlık verdiler. Duydu ki diğer camide okuyan arkadaşına 5 bin lira vermişler buna ise sadece bin lira ! içinden kızdı, belli etmedi. Seneye tekrar çağırdılar, ama o camiye gitmedi. Çok veren yerler aradı. Buldu da..

Hoca

“Allah’ın dinine hizmet etmek en büyük şeref” Bu duygu ve niyetle hoca oldu. hizmet yolunda her sıkıntıya katlanacak davasından asla dönmeyecekti. Bu niyet bu ihlas ile yola çıktı. gerçekten de bu yol çetindi. insanlardan gelen zorluk bir yana.. hayatın şartları da zorluyordu. Eşi hamile idi doktora hastaneye verecek parası bile yoktu.. o zaman şeytan kalbine yol buldu “bak diğer hocalara konfor içindeler. Vakıf kasaları parayla dolu. senin araban yok evin kira düzgün bir maaşın yok, hatta hastaneye ödeyecek paran bile yok” Kararını verdi dolgun bir maaşa sahip olacaktı, en az diğer hocalar kadar mülke sahip olacaktı. ailesini sefil perişan etmeyecekti.. Başlangıçta Dine hizmet için para toplarken, para toplamak için dine hizmet etme durumuna geldi. Allah muhafaza 

Diğer hoca

Kurstan mezun olduğunda atom gibiydi. Her türlü göreve hazırdı. Tek gayesi Allah’ın dinini her yere yaymak herkesin Allah’a saygı duymasını sağlamaktı ! Bunun için yer mekan önemli değildi her yer her zaman çalışma yeriydi. Böyle düşünüyordu. Sonra arkadaşları bir bir görev aldılar ona da sıra gelirdi elbette.. Ama gelmedi. Kimse ona maaşlı bir görev vermedi. o da hayatını kazanmak için işe girdi. Şimdi bir atölyede işçi. fırsat buldukça hocaları karalıyor onların kusurlarını kabahatlerini ortaya dökmeye çalışıyor.

Abid ile şeytan

Şeytan insanları kandırmış bir ağaca tapınmalarını sağlamıştı. o yörenin insanları bir hacetleri olsa o ağaca geliyor ağaca çaput bağlıyor ağaca dua ediyorlardı. Allah’a ibadet eden bir abid bunu işitti vallahi ben o ağacı keseceğim dedi. Baltayı omuzuna aldı yola çıktı. şeytan yolda bunu karşıladı O ağacın kesilmesine müsaade etmeyecekti kavgaya tutuştular. Abid bir hamlede şeytanı yere serdi göğsüne çıktı boğazını sıktı. şeytan yine bir şeytanlık yaptı “dur beni bırak eğer o ağacı kesmezsen sana her gün bir altın veririm” dedi. Abid fakir bir kimseydi paraya ihtiyacı vardır “hele altınları alayım ihtiyacımı gidereyim ağacı sonra keserim” diye düşündü. Şeytan her gün ona bir altın verdi ama bir gün altın vermeyi bıraktı. Abid buna kızdı baltayı aldı ağacı kesmeye koştu. Yolda yine şeytanla karşılaştı kavgaya tutuştular bu defa şeytan abidi yendi. Âbid ne kadar zorladıysa şeytanla başedemedi, her seferinde mağlub oldu. Arif zatlar dediler ki “ilk gittiğinde Allah için gidiyordu iman gücüyle şeytanı yendi. Sonraki gidişinde nefsani menfaat için, para için gidiyordu Allah’ın yardımı yanında değildi o yüzden şeytana mağlub oldu.

من كان لله كان الله له

İhlâsı elde tutmanın çaresi iki şeydir: 

En önemlisi tarikata çalışmaktır kıymetli okuyucular yani Allah’ı çok zikretmek. Başka çaresi yok. Çünkü kişi neyi çok anar, düşünür zikrederse onu sever. Neyi severse onu maksat edinir.

“Maksadın neyse mabudun odur” İmam Rabbani 

Allah sevgisi kalbi kaplamalı ki oraya dünya girmeye yer bulamasın ve yegane maksadı kişinin Allah olsun. Yukarıdaki tüm örneklerde kaybedenler, zikirden rabıta murakabe den uzak kaldığı için kaybettiler.

Zikre devam edenler dahi tam emniyette değiller. O yüzden her yüz başında salik hedefini şaşırmasın gayesini hatırlasın için “ilahi ente maksudî ve rıdâke matlubî” cümlesini her yüz başında tekrar etmek durumundadır.

“Günlük dersini yapana, o gün dersi onu idare eder” Yani kişi dersini yaptığı gün ihlas ve takva üzere olur, nefse şeytana mağlub olmaz.” Mahmud efendi hazretleri k.s

ikinci çare: Din hizmetinden para almamak. Bir Kur’an tilaveti bir cenaze taziyesi bir sohbet vaaz akabinde insanların para vermesini istememek, verirlerse reddetmek. Talebe okutanlar da yine okutmanın karşılığını dünyada beklememek.

Bu yukarıda sayılanlar samimi niyetlerle yola çıkıp sonradan arıza yapanlar.. Bunlar doğru nedir hak nedir bilirler ve inşallah birgün yeniden tövbe ile işi düzeltirler..

Bir kesim daha var ki..

Daha en başından yanlış yola girmişler. Kimi halka hizmeti, kimi de Din hizmetini dünyalık geçim için tercih etmişler. Makamı, Minareyi Mihrabı kürsüyü mahfili maaş vesilesi görmüşler! Bunların işi çok daha zor. Allah muhafaza.

Bu vb hademe-i hayratın kurtuluş ve felahı elbette bir mürşid elinde ihlâsa çalışmaya, bir alim önünde Şeriat dersleri almaya yani Medrese tahsiline bağlıdır.. ve 

Niyeti hergün gözden geçirip tashih etmeli, mamlık müezzinlik gibi işleri maaş için yapmamaya azmetmeli. Görev günü camiye gittiği gibi izin gününde de camiye gitmeli, Kur’an okuma okutma vaaz nikah cenazeden para talebinde bulunmamalı, dahi ummamalı, gelmiş olursa ferahlanmamalı.. Bu kadarını yapan kişi, Biznillahi din hizmetini Allah için yapıyor demektir. 

Tevfiq Allah’tan 

isa Erdoğan