Allah’ın yüce Adıyla.. Bu yazı toplumu irşad konumunda olan hocalar ve sair dava erlerinin bir hatalarını görmelerini sağlayarak mümkün olduğunca düzeltmeyi, ıslah etmeyi amaçlar Sevdirirken, sevdirmek isterken farkında olmadan soğutan, barışık olmak isterken küstüren ve uzaklaştıran hocalar dostlar hakkında.. Peygamberimizin bir duasıyla başlayalım “Allah’ın yaptıklarımın şerrinden ve yapmadıklarımın şerrinden sana sığınırım” [Müslim] {1} Bu hadisi şeriften anlıyoruz ki şer sadece kötü işlerimizde değil. Yapmamız gerektiği halde yapmadığımız, öyle pasif durağan pısırık aciz kaldığımız yerde, o “boşluk”ta da bir şer olabilir. Konuşmak, hakkı söylemek gerektiği yerde “susup kalmak” ta şer olabilir. Ve belki en büyük şerri ve zararı aslında bu şekilde işliyoruz; yapmayarak, vazifemizi ihmal ederek. Bir kaç misal verelim Kızlarla tokalaşmayan Nijeryalı Yurtdışında yaşayan bir arkadaşım anlattı. “Hıristiyanların çoğunluk olduğu bir ülkede müslümanlara ait bir cami var ve başında Diyanetten görevli bir imam. O gün bir okul camiye gezi düzenler. Camiyi, müslümanların ibadet şeklini görecekler ve imam efendiden İslam dini hakkında bilgi de alacaklar. İmam arkadaş için bu güzel bir fırsattır, olanca misafirperverliği ile lise öğrencisi genç konuklarıyla ilgilenir onlara İslam’ı Müslümanlığı sevdirmek için elinden geleni yapar. Namaz sonrasında gelirler imam efendi ile tokalaşırlar onlara güleryüzle tek tek welcom “hoşgeldiniz” der.. Caminin daimi cemaatinden Nijeryalı bir genç te o gün…